|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
چاپ شود |
|
|
|
علاقه مندیها |
|
|
|
ارسال به ایمیل |
|
|
|
ارسال به |
|
|
|
ارسال به
|
|
|
|
ارسال به |
|
فتح ِ گریه ٭من آخرین رهگذرم تو این خیابون ِ بُلند!
شب یه بن بست ِ بلنده، من یه عابر ِ همیشه!
پرسه های بی نشونی، ختم دلتنگی نمی شه!
من اسیر ِ دام ِ دیوار، خسته و ُ نفس بریده!
زندگی شکنجه گاهه، تو مث ِ حکم ِ سپیده!
تو ساعت ِ عذاب ِ من، ثانیه ها نمی گذرن!
سایه های مرده منُ ، به فتح ِ گریه می برن!
هق هقم ُ ورق بزن! برس به فصل رازقی!
بذار بازم گُر بگیرم، تو تب ُ تاب ِ عاشقی!
بذار که شولای غزل، رخت ِ طلوع ِ من بشه!
ننگه که کرباس ِ سکوت، رو تن ِ من کفن بشه!
پرده ی اشک ُ پس بزن! مرگم ُ بی پرده ببین!
چرا تکون نمی خوره، عقربه ی ماتم نشین؟
من ُ بدزد از این قفس، هلاک ِ پر پر زدنم!
تشنه ی کشف ِ واژه و ُ، به سیم ِ آخر زدنم!
من ُ ببر به وعده گاه، اونور ِ این شب ِ سیاه!
لحظه ی سرریزی ِ شعر، حس ِ بغل کردن ِ ماه!
تو ساعت ِ عذاب ِ من، ثانیه ها نمی گذرن!
سایه های مُرده من ُ ، به فتح ِ گریه می برن!
هق هقم ُ ورق بزن! برس به فصل ِ رازقی!
بذار بازم گُر بگیرم، تو تب ُ تاب ِعاشقی!●
|
