آدم به آدم می رسه

 مرغک پر شکسته ام ، قوت بال من تویی
شهر به شب نشسته ام ، ماه هلال من تویی
 تشنه و بی ترانه ام تو هرم دلسپردگی
 چشمه ی آب روشن پاک و زلال من تویی
 یه سال پیر و کهنه ام با هفته های بی تپش
لحظه ی آسمونی تحویل سال من تویی

می دونم چشمای تو یه روز به دادم می رسه
 کوه به کوه نمی رسه ،‌آدم به آدم می رسه

 قصه ی سرنوشت من زانوهام رو خم می کنه
 نقطه ی پاک روشن فنجون فال من تویی
 یه آدم برفی مغروور به یخ نشسته ام
ذغال چشم ،‌سطل کلاه ، دسکش و شال من تویی
ترانه های تازه م رو برای تو زوج می زنم
 اما به تو نمی رسن ،‌شعر محال من تویی

می دونم چشمای تو یه روز به دادم می رسه
 کوه به کوه نمی رسه ، آدم به آدم می رسه ■




  

 بالای صفحه