ترانه 9

دوستت می دارم!
تو به زندگی می مانی!
به نوشیدن ِ جرعه ای آب در فاصله ی دو رؤیا!
به بوییدن ِ عطر ِ یکی نامه پیش از گشودنش!
به سلام هر سپیده دم!
به فرنشاندن ِ عطش اطلسی ها!
به زنگ بی هنگام تلفن،
با خبری گوارْ یا ناگوارْ!
به پرسیدن ِ نشانی ِ آشتی از عابری اخمْ آلود!
به گشودن ِ پنجره رو به بی حیایی باران!
به تماشای چهره ی ماه از شکاف ِ پرده ها!
به شبنمی که کنج چشمان یکی کودک می نشیند،
آنسوی ترکه ی نخست ناظم دبستان!
به بوییدن ِ گونه ی سیب پیش از گاز زدن!
به شنیدن صفحه ای پر غبار از خنیاگری مرده!
به تحریر شرحه شرحه ی او در گردنه های گریان ِ‌ترانه!
به قدم زدن در گورستان!
به ریسه رفتن فاحشه ای تنها در شب تار!
به رقص پُرشتاب پشه ها،
فراگرد ِ چراغ کوچه!
به بالا پریدن گربه از دیوارْ
و به انتظار!
و من تو را دوست می دارم،
چرا که دوست می دارم زندگی را،
آب را و رؤیا را،
بوییدن ِ نامه را،
سلام ِ سپیده و عطش ِ اطلسی را،
زنگ تلفن و اَخم ِ عابر را،
ماه را و پنجره را،
شکاف ِ پرده و چشمان کودک را،
بوسه ی سیب ُ غبار ِ صفحه را،
تحریر ُ ترانه را،
گورستانُ فاحشه را،
رقص ُ گربه را،
و انتظار را!●





  

 بالای صفحه