ترانه 2

من وارث ِ تمام بَردگان ِ جهانَم!
بر دست های مُچْ پیچ ِ مُقَدّر ِ فولاد،
گرانْ سنگ ُ دیرینهْ سالْ!
بر سینه اَم داغ دُرُشت ِ تپانچه و ُ تسلیم ْ
و بَرْ گُرده ام خِفـّت ِ سکوت ِ آنان که از پی ِ عشقْ،
برگابرگ ِ کتاب ِ تناسلْ را دوره می کنند!

من وارثِ تمام بَردگان ِ جهانم!
در نوازش ِ نفس ْ دزد‌ِ تازیانه ها زادهْ شُدم!
کتیبه ی کوروشْ
به سَر انگشتان ِ خونینِ من در کوره نهاده شد!
مرا مقابل قدم های تیمور گردن زدند!
صحرازادگان به تاراج رؤیاهایمْ آمدند!
جمجمه ام خشت ِ مناره ی چنگیز شد!
اسکندر برخاکستر ِ خنده هایم رقصید!
مسفونی ِ هشتم بتهون را،
من در صف ِ کوره های آشویتسْ نواختم
و هیروشیما قبای بُلندِ تاوَلی اش را
بر تنم پوشاند!
ویتنام ُ بُسنی را تجربه کردم،
و صدای سوت ِ خمپاره را شناختم
از آن پیشْ تر که مغزم را چونان پوکه ی پنبه ای پریشان ْ کند!
من وارث ِ تمام برده گان جهانم!
برادر همسال ِ نخستین تازیانه ْ خورده ی تاریخ!
با نَسَبی سرخ ُ
درخت ْ نامه ای خونْ‌ آلوده
که مرا
به یکایک ِ آدمیان پیوند داده است!●





  

 بالای صفحه