چهار

 شاعر که شدم
 نردبانی بلند بر می دارم
 پای پنجره ی پرسه های پسین پروانه می گذارم
 و به سکوت سلام آن روزها سرک می کشم
 شاعر که شدم
 می ایم کنار کوچه ی کبوترها
 تاریخ یادگاری دیوار را پررنگ می کنم
 و می روم
 شاعر که شدم
 مشق شبانه ی تمام کودکان جهان را می نویسم
 دیگر چه فرق می کند
 که معلمان چوب به دست
 به یکنواختی خطوط مشق های شبانه
 شک ببرند یا نبرند ؟
شاعر که شدم
 سیم های سه تارم را
 به سبزه های سبز سبزده گره می زنم
 و آرزو می کنم
آهنگ پک صدای تو را بشنوم
 شاید که شاعری
 تنها راه رسیدن به دیار رؤیا
 و کوچه های خیس کودکی باشد


  

 بالای صفحه