هجده

 آخر این نشد
این نشد که من در پس گلدان گریه ها
 هر شب نهال ناقص شعری را نشا کنم
 و تو آنسوی ترانه ها
 خواب لاله و افرا و ستاره ببینی
 دیگر کاری بهکار این خیابان بی نگاه و نشانه ندارم
 می خواهم بروم آن سوی ثانیه ها
 می خواهم بروم آن سوی ثانیه ها
 می خواهم به همان کوچه ی پاک پروانه برگردم
 باران که ببارد
 همان کوچه ی کوتاه بی کبوتر
 کفاف تکامل تمام ترانه ها را می دهد
 بی خبرنیستم ! گلم
می دانم که دیگر از آن یادگاری رنگ و رو رفته خبری نیست
 می دانم که تنها خاطره ی خنجری
در خیال درخت خیابان مانده ست
اما نگاه کن ! زیباجان
آن گل سرخ پر پر لای دفترم
 هنوز به سرخی همان پنجشنبه ی دور دیدار است
نگاه کن


  

 بالای صفحه