ده

حالا
از تمامی قصه ، تنها
 قاب عکسی مانده ست
 که شباهتی عجیب به دختری از تبار ترانه دارد
 حالا باران که می اید
خک این دختر خالی
هنوز بوی عشق و عود و عسل می دهد
حالا مدام از پی نشانی تو
 فنجان های قهوه را دوره می کنم
 مدام این چشم بی قرار را
 با بغض و بهانه ی باران آشنا می کنم
 مدام این دل درمانده را
 با باور برودت عشق
 آشتی می دهم
 باید این ساده بداند
 بانوی برفی بیداری ها
 دیگر به خانه ی خواب و خاطره باز نخواهد گشت


  

 بالای صفحه