نانوشته ٭در چشمانت هزار خُمره ی طلا پنهان است!

نازنین ِ نانوشته! ا غزل واژه ی غمگین!
این سکوت ُ خوشْ صدا کن! با ترانه های رنگین!
ای تو از ستاره سرشار! ای شبْ آواره ی دلْ تنگ!
تیر ِ آخرین ِ ترکش! ای ترانه ی خوش آهنگ!
کوچ ِ تو مهتاب ُ خط زد، از تو اینه ی مرداب!
بی تو تعبیری نداره، فصل رؤیایی ِ این خواب!
این شکسته رُ صدا کن، که صدات صدای دریاس!
خواستن ِ تو، یه دریچه واسه کشف ِ این معمّاس!

توی کندوی نگاهت، عسل کدوم بهشته؟
ای همیشه پا به پا و ُ ای همیشه نانوشته!

نازنینِ ناسروده! ای دلیلِ عاشقانه!
با تو ساده می رسم من، از ترانه به ترانه!
خنده ی تو رمز ِ بودن، رمز ِ رویینه شدن شد،
سهم من از تو، نگاهت، سهم تو تمام من شد!
با تو بی نیازم از گل، از چراغ ُ آبُ‌ شبنم!
با تو رو خاک ِ بهشتم، حتا تو هُرم جهنم!
اگه گیج ُ گنگ ِ حرفام، پیش چشمای تو لالم!
عمریه که بی قرار ِ فتح ِ پاسخ ِ سوالم:

توی کندوی نگاهت، عسل کدوم بهشته؟
ای همیشه پا به پا وُ ای همیشه نانوشته!●




  

 بالای صفحه