هزار ُ دوّمین شب ٭این ترانه را باید یک خانم بخواند!

زاده ی شهر ِ قصّه ام! محبوس برگای کتاب!
سالار ِ نور ٌ اینه! رو این شب ِ کهنه بتاب!
مهلت ِ استخاره نیست، فرصت ِ ما همین شبه!
این شب ِ بی سقف ُ ستون، هزار ُ دومین شبه!
از اول ِ حکایت ِ قصه ی گُنبد ِ کبود،
چشمای تو هوایی‌ِ، چلُ گیس ِ توی قصه بود!
من ُ نمی دیدی ُ من، جز تو نمی دیدم! عزیز!
چل گیس ِ واقعی منم، از بند ِ قصه بگریز!

نذار حکایت ِ دلم، نخونده باقی بمونه!
جز تو کسی آخر ِ این حکایت ُ نمی دونه!

قصه تموم نمی شه تو صفحه ی آخرِ کتاب!
سالار ِ نور ُ اینه! رو این شب ِ کهنه بتاب!
من ُ ببر به خلوتت! من ُ بخون از سر ِ سطر!
بذار که رسوا بشم از حضور ش بی پرده ی ع طر!
عطر تنت ر ُ جا بذار، تو پیچ ُ تاب ِ پیرهنم!
کفشای فولادی کجاس؟ کجاس عصای آهنم؟
ساده به تو نمی رسم، قصه نویس دل نداره!
همیشه ختم ِ قصه ها، عاشق ُ‌ تنها می ذاره!

نذار حکایت ِ دلم، نخونده باقی بمونه!
جُز تو کسی آخرِ این حکایتُ‌ نمی دونه!●




  

 بالای صفحه