حسرت ٭

این ترانه به خواهش ِ یک دوست نوشته شُد!

روسریت به رنگِ دریا، تو چشات خوشه ی گندُم،
گیست آتشکده ی عشق، رو لبات نقش ِ تبسّم!
حتّا باورم نمی شُد، که تو خواب بیای سُزاغم،
یه دفه دیدم که با تو، تو ماشین پُشت ِ چراغم!
هر دومون آبی ِ آبی، هر دو آسمونی بودیم!
هر دو پابند ِ همون قول، که خودت می دونی بودیم!

تا همیشه دیدنت برام مثِ یه حسرته!
بی تو زنده گیم سیاهه، بی تو گریه عادته!

وقتی تیک تیکای ساعت، ثانیه ها ر ُ شمردن،
چشمای من با نگاه ِ بی گناهت گِره ْ خوردن!
کجا بود؟ ... دُرُس یادم نیست، طرفای پُل ِ گیشا!
دل ِ دیوونه ی عاشق، شده بود محو ِ تماشا!
اینه ی کوچیک ِ ماشین، وعده گاه ِ چشمِ ما شد!
بعد از اون که دستای تو، از تو دست ِ من جُدا شد!

تا همیشه دیدنت برام مث ِ یه حسرته!
بی تو زنده گیم سیاهه، بی تو گریه عادته!●




  

 بالای صفحه