خورشیدی

شبا که خسته و ُ کوفته میام کـَپه ی مرگم ُ بذارم،
واسه چَن دقیقه شبیه ِ خودم میشم!
حِس ِ رقیق ِ شاعرانه ام گـُل می کنه!
مث ِ زمون ِ بچه گی که تو رختخوابم خورشید می کشیدم!
سَرَمُ رو بالش می ذارم ًُ می دونم که واسه نرم بودنش،
دست ِ کم
سه تا مرغ ِ تک طلا نِفله شدن!
آدمیزاد،
همیشه واسه راحتی ِ خودش
زندگی رُ شهید کرده...

تو همین فکر ُ خیالااَم
که هفتمین پادشاه ِ‌ستمگر سر می رسه وُ
من ُ وسط ِ میدونِ خواب گردن می زنه!

صبح که بیدار می شم
به فرورفته گی ِ جای سرم رو بالش نگا می کنمُ
صدای جوونیای مادرم تو گوشم زنگ می زنه که:
بازم جاتُ خیس کردی؟ ●




  

 بالای صفحه