یادْ آوری

هر جا بودی،
پا رو هر فرشی گذاشتی،
یادت باشه که گـُلاش،
از خونِ نک ِ انگشتِ دختر بچه هایی رنگ شده
که تمومِ عمرِ کوتاهشون
تو یه زیر زمین ِ تنگ ُ تار جون کندن ُ
به جای هوا،
پُرزِ نخای پشمی ر ُ تو ریه هاشون بُردن ُ
آخرشم
پای همون دارای لعنتی
نََفََس بریدن!●




  

 بالای صفحه