آنان آوا بودند

 وایی می روید چو برگ
و می بارد چو برف،
 
ما اما هیچ سردمان نمی شود
سبزمان نمی شود.
 
با آوا می خوانیم
و هیچ نمی دانیم
که ما
هیچ نمی خوانیم.
 
می نشینیم
و در سکوت, خویش می خندیم.
 
آوا
آنجا
اما
می بارد.
 
 
 
 
اشتاین باخ 17.11.2000

  

 بالای صفحه