|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
|
چاپ شود |
|
|
|
علاقه مندیها |
|
|
|
ارسال به ایمیل |
|
|
|
ارسال به |
|
|
|
ارسال به
|
|
|
|
ارسال به |
|
آنان آوا بودند
وایی می روید چو برگ
و می بارد چو برف،
ما اما هیچ سردمان نمی شود
سبزمان نمی شود.
با آوا می خوانیم
و هیچ نمی دانیم
که ما
هیچ نمی خوانیم.
می نشینیم
و در سکوت, خویش می خندیم.
آوا
آنجا
اما
می بارد.
اشتاین باخ 17.11.2000
|
