دوست (برای ماندانا)

هیچ یادت هست
 
گُل, ما در برف
نطفه بست.
 
***
پرستوها در بیرون
بر بال, آواز
در آبی محیط.
و من با هزاران پرستو در قلب
در سنفونی, بنفش, شمع
محو می شوم.
 
***
 
آمدی
و رفتی
چون اَبری
و چون بارانی
در فصل, امروز, من.
 
جویباری جاری می شود
بَر بستر, خاطره های من.
آوای, ملایم, شمع
و رقص, نرم, قلم
بر صفحه های خنده ناک, شعر.
 
در دستم، گُلی عطرآگین.
 
 
***
 
به بیرون می نگرم:
 
بر زمین برف نشسته است
سنگین.
 
 
 
فرانکفورت 23.07.1993
 
  

 بالای صفحه