در باد

دروازه های دریاها را گشودن
و از خود
جزیره ای ساختن.
 
***
از این خاک
واژه ها چه ناآشنا می رویند،
و بادهای سُخن
هیچ نمی گویند.
 
چه تلخ رَستنی ست
رُستن, گیاه از خاک
و محو شدن بر زمینه باد
بی هیچ رنگی
و یا آهنگی.
 
نگاه, قهوه ای من
در خاکستری, غروب
غرق می شود.
 
 
 
 
اشتاین باخ 22.11.1999

  

 بالای صفحه