درک, سپیدی

اشک های او
برف بود.
او غم را به سپیدی می گرید.
می بارید
که تا همه زشتی های زمین را خیمه ای باشد.
او چون مادری می بارید.
 
بَدْ فرزندان, زمین را درک
کی
برف را خواهد بود؟
 
 
او خود برف بود.
 
 
 
 
 
فرانکفورت 10.02.1999

  

 بالای صفحه