در جستجوی, شاخه

 باران آبشاروار فرو می ریزد
برای لحظه ای.
 
باد، غوغای, گُنجشکان را با خود می بَرد،
و یک لحظه بَرمی اید.
 
فریاد های, خموشانهء درختی مادر
و میلاد, سبز, برگ
از استخوان, شاخ.
 
لحظه بسته می شود
و گُنجشکان باز می خندند.
 
من اما کی می خندم؟
 
 
 
 
 
اشتاین باخ 08.04.1998

  

 بالای صفحه