بَس

مرا زندگی بَس
جامی
و خامه ای،
 
تا هزاره ای را
در لحظه ای
                    افشره ای باشدم.
 
که تا
زایش, کهکشان های شعر را
از ذره ای باشدم.
 
این شوکران, جانْ ساز,
روح پرداز
 
که خامه را جان, نبشتن می دهد
و مرا احساس, دهقانی،
عشق, کِشتن می دهد.
 
 
***
 
من امشب، ستاره ها را شبان،
تا به چشمهء آغاز
چه خوش می روم
با پاهای شراب
چون خواب.
 
 
 
 
اشتاین باخ 07.02.1998


  

 بالای صفحه