نابینا گوش هایش

 پُرشدن
پیالهء صبر را
لحظه ای ست دراز.
 
اما
آن دست
که پیاله را شکست
هیچش نیوشنده نبودست
این آواز:
 
"جان
                  چون بلور است
چو راز."
 
 
 
 
اشتاین باخ 03.05.1997

  

 بالای صفحه