برای تصویر

موسیقی
که بر بال های سبُک, پروانه می رود
و یادی که
گُرده کوه را می شکند.
 
نیاز, باور
و دوست داشتن
که در طراوت, گونه های آب
در جویش,
سُرخی
و سبزی,
عشق ست.
 
تصویری کز او
 در اینه آب
موج می شود.
 
 
کوه های شرقی
با آوای تار
اشک می ریزند.
 
 
 
 
 
فرانکفورت 10.04.1988

  

 بالای صفحه