مَرد و ماه (تنها اینه ای)

مَرد
پُر درد
پیاله می زند این شب
خموشانه
با ایینهء شبانهء خورشید.
 
فراخنای, دشت, سکوت
و ستاره های, برفی به تماشایْ
خواب وار
بیدار
چشم می زنند.
 
آوازی
و بُگمازی،
 
باز،
بُگمازی
و آوازی.
 
مَرد و ماه
اینه به اینهء هم می زنند.
 
دشت که در مَرد
        به مِه می نشیند
 
و مَه که در خرمنْ
ستاره می چیند.
 
 
فراخنای, نای, فریادست
این دشت.
 
 
 
این شب،
مَه و شایوردی.
 
هر شب،
مِه و مَردی.
 
 
اشتاین باخ 13.11.1996


  

 بالای صفحه