غروب, مَردی (برای تنهایی پدر)

"مردانگی"
 او را
خوش سیما واژه ای نبود تنها،
 
ضرورتی بود
که بِدان جامهء انسانیت می داد
مَرد را.
 
***
 
تا به "کوه شدن"
مَرد را چندین کوه باید
آب شدن؟
 
***
مکتبی دگرگونه
- که ما را پُر ناآشنایْ است -
 
بودنی ناباورگونه
- که اینگونه در دایرهء بودن ها
تنهای است -
 
تراکم, سلسله هایی از کوه
در یک سنگ
 
و افشرهء هزار رنگ, یکرنگی
در یک رنگ.
 
بالایی
که در تنهایی با دشت, عزیز, خود غروب شد
در آن غمگین, غمگینْ سَحر, شبانه.
 
و باقی، ما را
باری این تنها ترانه:
 
"غروب, مَردی" ...
 
 
 
اشتاین باخ 19.08.1996

  

 بالای صفحه