آوای آزاد »  شاعران » یدالله کریمی »


 
 
 


 

 

 

 

   

چاپ شود

علاقه مندیها

ارسال به ایمیل

ارسال به

ارسال به

ارسال به
 

 
 

 

 

 

 

 

 

 

 

جاودانگی

یک ستاره غروب کرد
یک ستاره طلوع کرد.
 
در کجای این کهکشان, بی انتها
می رود ستارهء ما
در سرگشتگی سودایی خود؟
 
......
 
کهکشان, روشن, امروز
و خیل, دوستانهء ستارگان
که در جشن, عشق
روشن و خاموش می شوند،
دستان, ماه
 که گیسوان, خورشید را شانه می زند.
 
زمان, دوست
زمان, همراه.
 
 
***
 
کابوس:
کهکشان, تاریک, لختی ست،
آنجا، که:
نه یک ستاره طلوع کرد
و یک ستاره غروب کرد.
 
 
عشق
پیچک, روشنایی ست.
 
 
 
 
تیونه (ایتالیا) 25.12.1987

  

 

 بالای صفحه




 

در صورت هر گونه استفاده از سایت ، نام و آدرس آوای آزاد را ذکر کنید.

  AVAyeAZAD.com © 2003-2009