یک روز, تابستانی

ثانیه ها را پای نیست
و لحظه ها چون جادهء یکنواختی
تا بی انتها دراز می شوند.
 
دل, آسمان می سوزد بی رحمانه،
و گُنجشکی خُرد، سر از زیر, سایهء برگ
برون می کشد
                                  و تا دوردستها می نگرد.
 
 
آوا را زبانی نیست.
سکوت, داغ, تابستانی.
 
تو برمی خیزی
تا چشم, اتاق پای می کشی
و تا دورها می نگری،
آنگاه یک ثانیه می شوی.
 
 
 
 
فرانکفورت 09.11.1995

  

 بالای صفحه