6

شب ، در گریز اسب سیاه
 یک صف درخت باقی می ماند
در چهار کهکشان نعل
 یک صف درخت
 بی شیهه می گذشت
رگ بریده ، دهان باز کرده و ریخت
 افق دراز
 دراز
 دراز لخته لخته ،‌ دراز مذاب
زنی در اصطکک تاریکی
 به شکل تازه ای از شب رسید
 ستاره ای رسیده ، در ته خود چکه کرد
 صدایی ، از سرعت پرسید
کجا ؟
 کجا ؟
 اما جواب ،
 گذشتن بود
 و در گریز اسب سیاه
سرعت پیاده می رفت
سرعت ، ‌صف درخت بود
که می ماند


  

 بالای صفحه