زنگار

آنجا اجاقی ست
آنجا کنار برگ های خشک پوسیده
 بر خک مرطوب
 در سایه روشن های وهم انگیز جنگل
آنجا اجاقی ست
از سیب دندان خورده بالا می رود کرمی
حب های باقی مانده از یک خوشه ی انگور
 شیرینی خود را
 به خک می بخشد
چاقوی جا مانده
 آهسته و خاموش
زنگار می بندد
دستی
 بر روی خکستر
خاشک می ریزد
کبریت روشن می شود
 شعله زبانه می کشد آنجا
در سنگ چین آن اجاق گرم


  

 بالای صفحه