چشم ها

 آسمان گرفته است
 ابرهای تیره سد نور ماه مانده اند
 باد دم نمی زند
برگ جم نمی خورد
وزن مه فشار می دهد
همچنان گلوی خک را
پشت پنجره چراغ کوچکی ست
عکس نور در سیاهی بزرگ شیشه ثبت می شود
ابرهای تیره ی سد نور ماه مانده اند
 توی یک اتاق
 دو چشم روشن است
 باز


 
  

 بالای صفحه