تابش
افتاده روی سینه ی دیوار
گردی روشنی
هم رنگ آفتاب
بالاتر از سیاهی جنبان سیاه ها
آویخته از سقف فانوس
تابانده خود را
نور خود را
بر هر چه در اتاق
اشیا تابش را
در تیرگی خود محبوس می کنند
بر گوشه ی رف
لیوانی از بلور
نور رسیده را
رد می کند از خویش
و نقش می زند
بالاتر از سیاهی مطلق
طرحی از آفتاب
بر سینه ی دیوار
|
