بی شکل

ته مانده های روز را
 با آخرین لیوان چایم
سر می کشم هر عصر
وقتی گلوی خواب را
 در آستان صبح می برند
باقی رویاهای شب را
تف می کنم
حل می شوم
 بی رنگ بی شکل
 در آبگیر ذهن گله

  

 بالای صفحه