گل خفته

 در باغچه نبود
 در باغ و دشت نیز نشانش نیافتم
 در دره ها دویدم و در کوهپایه ها
بر سینه های صخره و در سایه کمر
بالای چشمه سار
 بر طرف جویبار
جستم به هر سپیده دمانش نیافتم
آخر به شکوه نعره برآوردم ای بهار
کو آن گلی که خاک تو را آب و رنگ ازوست
 بر من وزید خسته نسیمی غریب وار
 کای عاشق پریش
 گل رفته خفته هیس
بیدار باش و عطر نیازش نگاه دار

  

 بالای صفحه