من آن خموش درختم

هزار شاخه کشیدم به روشنایی روز
 ز قعر ظلمت با جان نشسته در آغوش
به هر پیاله برگی ستاره چین گشتم
ز آبگیر فلک در تک شب خاموش
درون جنگل وحشت به خوابگاه وحوش
 به چتر خویش برآوردم آشیانه ماه
ز میوه ه های به جان پروریده افکندم
هزار گوهر رخشان به چشمه های سیاه
 چه پیک ها که چو مرغان عشق پر دادم
 به قله های مه آلود و محو اینده
چه سایه ها که به دست نوازش افشاندم
به خستگان گرانبار ره گشاینده
 من آن سترگ درختم که در کناره راه
 شکسته بال نشسته است چشم بر صحرا
 من آن خموش درختم که نغمه در من نیست
 مگر مه باد برآرد ز جان من آوا
شکسته ساق من و باز هم چنان مانده است
 نیاز پیچش نیلوفری به پیکر من
شب آمده است بیا ای گیاه وحشی خوی
بیا بیا و سحر کن شبی تو در بر من


  

 بالای صفحه