در خانه دوست

دل تا ز صبا شنید افسانه دوست
 از سینه هوا گرفت زی خانه دوست
 تا شمع بلندش به افق روشن شد
جان پر نکشید جز به پروانه دوست
زان خانه که خون عاشقان می ریزد
 رفتیم برادران به کاشانه دوست
 اندوه نهفته از نگاه دشمن
گفتیم که سر نهیم بر شانه دوست
زنجیر میاورید و تهمت مزنید
 بس باد بگویید که : دیوانه دوست
پیمانه همان بود که با دوست زدیم
پیمان نشکستیم ز پیمانه دوست
 مرغی که هزار دام دشمن بدرید
بنگر که چه دل خوش است با دانه دوست
 ما قصه نبردیم به پایان و شب است
 با باده سحر کن تو به افسانه دوست

  

 بالای صفحه