بر آب می روم

ناو سپید کو ؟
کو کو کنون کجاست کجایند
 آن ناویان شجاعش
و آن بار عطر و عشق
کالای رستگاری ساحل ها ؟
ناو سپید کو ؟
چون شد که چون همیشه به گرداب شد فرو ؟
من تخته پاره ای
 جامانده از جداره آن غول بحر کاو
و آنک
آن مه گرفته بندر خاموش
 با کورسوی چراغش کرانه خواب
چشم انتظار ناو
آب است و آب و آب و سفرهای ناگزیر
 ای ناخدای عقل
 بیرون شدی ز ورطه دریای تندآب
بی تکیه بر بلور تهی واژه های کف
دور از فریب خواب
بر آب می روم
 دریا
می بینم و بی امید ز موج گران تو
 اما دلی مراست که دور از هر آنچه هست
 می کوبدم چو آن تپش جاودان تو

  

 بالای صفحه