آه اینه

با اینه نشستم و گرییدم
 راه دراز دوری و دیری را
 زیر غبار حادثه پاییدم
 از صخره های سهم
آخر برآمدی به چه رعنایی و شکوه
ای میوه بهشت
عطر غریب جان تو بوییدم
حتی در اشک اینه ات دیدم
 ناگاه
 سنگی شکست اینه ام را آه
پندار پا گرفته فروپاشید
 تنها به دل در اینه گرییدم

  

 بالای صفحه