بهار عاریتی

خضری مگر گذشته ازین راه
 آه این چه معجزه ست
 کز دور سبز می زند و جلوه می کند
تنوار خشک و پیر سپیدار پار
 شاید
 اما
 نه
 بی گمان
 این پیچکی ست رسته و بالیده
و افکنده طیلسان بلندش را
 بر قامت نژند سپیدار

  

 بالای صفحه