در برابر درخت

 صبح زود بود
 باغ پر صنوبر و
سرود بود
 سینه سرخ ها در اوج ها و اوج ها
پر گشوده فوج ها و فوج ها
 می زد از کران شرق
در نگاه شان
 شعاع شیری سحر
موج ها و موج ها و موج ها
هر گیاه وبرگچه در آستانه ی سحر
 آن صدای سبز را
زان سوی جدار حرف و صوت
می چشید
 آن صدا که موسی از درخت می شنید
گر چه خویش را ز خویشتن
 تکانده بودم و رها شده
 باز هم در آن میان غریبه بودم و کسی
از حضور من خبر نداشت
هرچه واژه داشتم نثار کردم و درخت
لحظه ای مرا به کنه خویش ره نداد

  

 بالای صفحه