مزمور اول

 مرا نیز چون دیگران خنده ای هست
و اشکی و شکی جنونی و خونی
رها کن مرا
رها کن مرادر حضور گل و
 زمره ی نور
نور سیه فام ابلیس
مرا دست و پیراهن آغشته گردید
به خون خدایان
 مرا زیر این مطلق لاژوردی
 نفس گشت فواره ی درد و دشنام
نه چونان شمایان
مرا آتشی باید و بوریایی
که این کفر در زیر هفت آسمان هم نگنجد
 برابلیس جا تنگ گشته ست آنجا
رها کن مرا
 رها کن مرا

  

 بالای صفحه