منطق الطیر

به هیچ خنجر
 این ریسمان نمی گسلد
 صدا می اید
 یک ریز
 روز و شب از باغ
 چیو چیو
 چ چ
 چه چه
 چیو چیو
 چه چه
زلال زمزمه
 جاری است زان سوی دیوار
جلال می پرسد
 این مرغ را گلو هرگز
ز کار خواندن و خواندن نمی شود خسته
 که با نوایش در هرم روز و سایه ی شب
نگاه می دارد این باغ و بیشه را بیدار ؟
ببین که
 می گویم
 این سحر عاشق است و سحر
یکی نرفته هنوز
 آن دگر کند آغاز
 صدا یکی ست
ولیکن پرندگان بسیار

  

 بالای صفحه