آواره یمگان

کیست در آنجا
 کنتار چشمه
 که خود را
 از گره موج می گشاید تصویر
موی سپیدش : غبار لشکر ایام
 ذهنش :‌ ایینه ای موازی شبگیر
تیشه ی طوفان و تندباد نکاهید
هیچ ازین صخره
 این شکوه تناور
 اینک فریاد اوست از پس ده قرن
بر سر خیزاب و تندباد شناور
 اسبش آنجا رهسات
 نظم رهایی است
 می چمد ‌آنجا که نثر ساده ی شبدر
 ریخته در شعر آب و شیری مهتاب
صبح شقایق کنار عصر اساطیر
 شعر فروشان روزگار من و او
 اینک بعد از هزار سال ببینید
 شاعر و شمشیر را و
 بیشه ای از شیر

  

 بالای صفحه