اعتراف

بی اعتماد زیستن
 این سان به آفتاب
 بی اعتماد زیستن
 این سان به خاک و آب
 بی اعتماد زیستن
 این سان به هر چه هست
 از آن همه شقایق بالند در سحر
تا این همه درخت گل کاغذین
 که رنگ
 بر گونه شان دویده و
 بگرفته جای شرم
 بی اعتماد زیستن
 این سان به چشم و دست
در کوچه ای که پاکی یاران راه را
 تنها
 در لحظه ی گلوله ی سربی
در اوج خشم
تصدیق می توان کرد
 آن هم
 با قطره های اشکی در گوشه های چشم

  

 بالای صفحه