سید علی صالحی


دال

از آغاز عطسه ی آب و گل
گویا
خلقت این خراب خسته ی بی هر کجا
اشتباه سرمست اینه بود
 که این همه شکستن مرا
از هشیاری لاعلاج علاقه آفریده اند
 شگفتا
 پروردگار بی خواب واژه ها
 چگونه ترا به نفرین شاعری
از آواز بی پایان آن همه رود
 به دریا رسانده است ؟

 

 

بالای صفحه