بازار زمان

انسان چه زود می برد از خاطر
دشت هزار خاطره را سرسبز
 شهر هزار خواسته را ویران
 بازار کهنه ایست
کز ابتداش توشه ی جان اندوه
 وز انتهاش حاصل دل حرمان
روز و شبش چو مرده ی در تابوت
بر دوش می کشند در این دالان
 بازار بایگانگیش یکسان
 هر روز چهره های دگر بیند
وز باغ های تازه رس انسان
هر دم شکوفه های دگر چیند
 اما دریغ ، گرچه دیریغی نیست
رنگ دگر گرفته رخ بازار
 خط عذاب و چین پریشانی
افتاده بر جبین در و دیوار
 غوغای درد بود اگر دیروز
 با گرمتر درود نه با دشنام
 امروز جز به کینه سلامی نیست
 کالا دروغ و یأس بهین پیغام
با این همه گذرگه من هر روز
زینسو بود که چاره ی دیگر نیست
 اینان اگر نشان صداقت را
 گم کرده اند جرم من آخر چیست ؟
بی آنکه شهر و دشت بیاد آرند یا آشنا شوند به لبخندم
 با گر مخند موج نگاهم مهر
 از عشقشان به خویش پلی بندم :
 از آن گذشته ها که فراموشی است
 تا آن یگانه راه که آینده است
  

 بالای صفحه