سخن

از پله های سخن
بی شکیب بالا رفت
 تا معنی نهفته ی خورشید
 بر بام بود که از بانگ ظلمتی خاموش
دانست آنچه را که نمی دید
 آمد فرود به آرامی و سخن را سوخت
 از آنچه شد پدید
 جمعی ترانه خوان که چه دیدی بگو، بگو
او گوشه ای گرفته و در خویش می تپید
  

 بالای صفحه