ستارگان زمین

 من چشم بر ستارگان زمین دارم
شب را همین ستارگان
 در خاک دفن می کنند
 خورشید ،
رویشی است
 در آب و هوای دل
 از آسمان چارم
 عیسی فرود نمی آید
 باید دوباره زنده شدن را
 در رازهای خویش بیابی
 هر لحظه ات میان شب و خورشید
فردایی از غبار می شوی و باز
 با کهکشان تو می پیوندد
 دیگر شدن ، حکایت آن رود است
 در تو نه آن سکون سنگ
که موجی بروی موج
 بگذر
که در تو
 گذشتن
 خون خوردن است و غوطه ی اندیشه
 هستی اگر نه بیکرانه
هزاران بال
 رویاند از تو که پرپر شوی به خاک
پر پر شدن
 نشانه ی پرواز است
 این بال های ریخته در هر سو
 پاداش آن شکوفه ی آواز است
 بگذر که عشق
جز موج های گذشتن نیست
 این اختران اگرچه برافلاکند
جز سایه ی گسست شکفتن نیست
  

 بالای صفحه