همیشه چیزی از یاد می رود

 همیشه چیزی از یاد می رود
وقتی در آسمان غرقی
تا گوهری به چنگ آری
 فرش زمین خویش را
 زمینه اش آبی ، گلهایش ستارگان
ناچار
از یاد می بری
همیشه چیزی از یاد می رود
 وقتی امید چشم تو در راه های دور
 پرواز می کند
که آشیانه بگیرد
نزدیک تر درخت را
 هرگاه با تو غمخوار
 از یاد می بری
همیشه چیزی از یاد می رود
در آن زمان که جنگل خلقی را
 با نغمه های باران
 پاس و سپاس داری
 گلبوته ای که می خشکد
 در گوشه و کنار
 از یاد می بری
 همیشه چیزی از یاد می رود
  

 بالای صفحه