سپیدار

از سینه ی سپید سپیدار
 صدایی سپید می جوشد
 تا کی به انتظار میوه ی تابستان
 شرمی شوم چکیده ی این بستان ؟
 خاموش می شود صدا و تبر با خشم
 از استخوان ترد و سپیدش
رعدی مهیب می افروزد
 برقی غریب می افشاند
 در لحظه ای که مهره ی پشتش
شکسته شد
 فریاد زد : های !
 من هم
 به کار آمدم آخر
 در این جهان
  

 بالای صفحه