فواره ها

خاموش بود
 محصور تیغزار تهمت و دشنام
 عبور پرپر گل ها را
 در آب خاطره ها می دید
 قد صلابت کشیده ی خود را
 در یاد برگ برگ درختان
 باز می کشید
 آه می کشید
 آنشب که نیز
رنگ غروب خون جوان را
 بر کاکل سپیده ی خود دید
 فریاد می کشید
 اما :
 چشمان بی خیال تماشائیان محو
در کوچ مه نشسته ی دیدن
 رنگین کمان کشید
 خاموش بود و زمزمه می کرد
باشد که باز
 پنهان ِ ستیز ، آرزوی جمع را
 در چهره ای دگر
بر قله ی صعود روشن فردا توان کشید
  

 بالای صفحه