بی سوختن

 در من
ستاره ای دمید و
 به خون پر کشید و
 پرپر شد
 تنها ، ستارگان
 شبان افق را
 روشن نمی کنند
 گاهی اگر که نوری
 می خواندت که بیکرانه ی من باشی
 چشمان ببند و
 غرقه ی دریا باش
 ما پیر می شویم
 اما ستارگان
نه !
 آیا کدام جسم
تا بنده وار نمی سوزد ؟
 بی سوختن
کدام ریشه ی نوری
 گوهر به خاک می نشاند ؟
بگذار تا بسوزیم
 شاید
 چراغ راه گمشده ای باشیم
 هر چند لاله ای
 امید بسته ی گوری !
  

 بالای صفحه