رویشی در اعماق

 "الفقر فحری "
ما را میاموز
 گر شعله ی سبز بهاری
 در زمهریر جاهلان باغی بیفروز
رفتم به اعماق زمین جویای خورشید
 دیدم هزاران زنده را در خاک غربت
فریادشان هر یک شهابی
جان را زده چاک
خورشیدشان بر هر سر انگشت
روشنگر خاک
گویا قیامت
قامت نمی خواست
خود پچ پچ مرگ
گلدسته ای بود
با لانه ی فانوسی از بانگ مؤدن
رفتم به اعماق
باز آمدم با خرقه ی آوار بر تن
" فی جبتی الله " گویان
آنان که می دیدند با چشمان ظلمت
از من گریزان
اما در این غرقابه ی خاک
بس مردگان
با هر دم توفنیم
 گلموج خیزان
  

 بالای صفحه