آمد

ای شاعران
 گروه سیه پوشان
 آنکس که سالیان
 در خیمه های معنی و اشیا
دنبال کورسویی
 آشفته بود ف آمد
 ای شاعران
دروغ نویسان
 آنکس که می شمرد
 از دور
 پیمان خوب و بد را
 در نبض خط چشمان
 آمد
 آمد
 ای خواجگان نشسته به کرسی
با جام خون من
 سر داده خنده های فریبنده
پرواز هر نگاه بلاهت
 بر دست و چشمتان
آمد
آمد
 آن کس که می جویدید از پاره های جسمش
آن کس که رنج عمرش آب زلالتان بود
 ای شاعران که قلب و سر من
 در شعرتان درختی و آبی شد
 جسم مرا به روی خاک رها کردید
 تا ناتوانیم را
 دشمن نشان دهد
 آمد
 آمد
 ای خواجگان
با خنجری به دست
 تا روبرو نه مثل شما از پشت
 از قلبتان بریزد
 زهری که سالهاست
مسموم می کند
 ای ساحران !
 دیگر نمی توانید
 قلب صفای مردم
 با سکه های قلب
 بدل سازید
آمد که پرده ها را
 آتش زند به خورشید
 آمد که زخمه ها را
 سوزد به چنگ ناهید
  

 بالای صفحه